OOGSTEN UIT EEN TROOSTTUIN

OOGSTEN UIT EEN TROOSTTUIN
Wat ervaar jij wanneer je denkt aan een troosttuin? Ik denk aan: stilte, bezinning, stromend verdriet en wellicht aan het zoeken naar houvast wanneer het leven anders loopt dan gehoopt. Maar een troosttuin is meer dan een plek om te rouwen. Het is ook een plek om te groeien. En uiteindelijk: een plek om te oogsten.

In onze Troosttuin in Almere Oosterwold draait het om verinnerlijking, stilstaan en aandacht. Midden in een weelderige groene omgeving nodigen beelden, gedichten en teksten uit tot reflectie. Er is een bezinningsplek, een stiltepad en overal zijn er plekken waar je even kunt vertragen en luisteren naar wat zich van binnen aandient.

En de tuin leeft ook. De paden lopen rondom, groeiende groenten, kruiden, fruit- en notenbomen. Ze volgen het ritme van de seizoenen en herinneren ons eraan dat alles zijn tijd heeft: ontkiemen, groeien, bloeien, loslaten en opnieuw beginnen. Juist daarin schuilt een bijzondere parallel met rouw.

Rouw is hard werken. Het vraagt geduld, aandacht en moed. Net als een tuin vraagt het onderhoud. Soms lijkt er lange tijd weinig zichtbaar te gebeuren. Onder de oppervlakte echter zijn wortels zich aan het vormen. Er vindt een proces plaats dat tijd nodig heeft.

Vandaag tijdens het oogsten werden we daar opnieuw aan herinnerd. De grote kersenboom schonk ons de eerste prachtige oogst. Glanzende, dieprode kersen, rijp geworden onder de zon van de afgelopen weken. Wat een symboliek.
De boom deed zijn werk. De natuur nam haar tijd. En nu mogen we ontvangen wat gegroeid is.

Zo is het ook met rouw. Het vraagt inzet, liefde en geduld. Maar op een dag merk je dat er naast het verdriet ook iets anders aanwezig is: dankbaarheid, wijsheid, verbondenheid of een onverwachte vreugde.

Dat kunnen zoete herinneringen zijn die na verloop van tijd meer ruimte krijgen dan de scherpe pijn. Het kunnen nieuwe inzichten zijn, nieuwe mensen die op je pad komen, of wegen die je anders misschien nooit zou hebben bewandeld. Het verlies verdwijnt niet, maar het krijgt een andere plaats in je leven. Soms wordt juist door verdriet een venster geopend naar een verruimd bewustzijn. Naar een dieper besef van wat werkelijk van waarde is.

De vruchten, in dit geval de kersen, zijn knapperig en zoet. Sappig. Vol leven.
Oogsten in de Troosttuin voelt daarom als meer dan het plukken van fruit. Het is een herinnering dat zelfs na een periode van verlies en leegte iets nieuws kan ontstaan. Dat er ook gevierd mag worden.

Niet omdat het verdriet voorbij is. Maar omdat het leven, net als een tuin, blijft groeien. Wat een vervullende ervaring om de eerste kersen te mogen oogsten uit onze Troosttuin.

Onze Troosttuin is publiek toegankelijk. Voel je welkom om de paden te volgen en om te zitten op het bankje van de bezinningsplek. Misschien komen we elkaar daar tegen?